Donya Modir – de jongste souschef van Saoedi-Arabië

Hoe zou u de situatie voor vrouwelijke aspirant-koks in Saoedi-Arabië omschrijven – en welk advies zou u hen geven?

We zien een aanzienlijke modernisering dankzij de beweging voor de emancipatie van vrouwen, en bovenal denk ik dat menselijk kapitaal de nieuwe valuta van het Koninkrijk Saoedi-Arabië is. 

Nu het koninkrijk zich richt op hervormingen en de uitvoering van Visie 2030, is er geen excuus meer voor een gebrek aan productiviteit. De steun die de samenleving betuigt en de trots die men voelt omdat Saoedische vrouwelijke chef-koks in de frontlinie staan, is hartverwarmend en motiverend. 

Door mijn werk in de lounges op de luchthaven van Saoedi-Arabië kon ik contacten opbouwen en dagelijks met honderden mensen van over de hele wereld in contact komen. Als mensen een jonge vrouw zagen die tweetalig was en veel culturele kennis had, vroegen ze me: „Waar kom je vandaan?“, waarop ik antwoordde: „Oh, ik kom hier vandaan“, en velen van hen waren verbaasd. We leven in zo'n kleine wereld waar nieuws zich snel verspreidt, dus mensen herkennen je en zullen je altijd onthouden. 

Mijn advies aan aspirant-vrouwelijke chef-koks is: houd jezelf nooit in – ga eropuit en omarm je beroep! Dat je achter de schermen in de keuken werkt, betekent niet dat je daar moet blijven en onbekend moet blijven voor wat je doet. Vergeet niet dat je je in een wereld bevindt vol diverse en verrukkelijke culinaire hoogstandjes waar niet alleen de lokale bevolking naar uitkijkt, maar de hele wereld.

Uitdagingen vormen ons. Er bestaat niet zoiets als falen; het is eerder: „Ik heb een fout gemaakt, ik heb ervan geleerd en nu ben ik klaar om verder te gaan.“ Mensen zullen proberen je te ondermijnen, maar dat is juist een teken dat je op weg bent naar succes. Het is aan jou om dat te negeren, je te concentreren en de angst te overwinnen die je door de invloed van anderen in jezelf zou kunnen zaaien. 

 

Wat zijn de grootste uitdagingen waarmee je tot nu toe tijdens je culinaire reis te maken hebt gehad?

Terugkeren naar het koninkrijk met een formele opleiding en merken dat ik te maken krijg met mensen die zich puur op eigen kracht een weg door de sector hebben gebaand. Ook mensen die keihardnekkig zijn en er rotsvast van overtuigd zijn dat wat zij doen ‘de juiste manier’ is; en mensen die meer ervaring hebben en daardoor denken dat ze beter zijn dan jij – dat de mening van anderen er niet toe doet en niet gehoord hoeft te worden.

Ik observeer dit soort mensen nu al meer dan een jaar. Ik probeer bepaalde dingen ten goede te veranderen, maar ik word soms afgewezen, alleen maar omdat ze vinden dat ik te weinig ervaring heb en omdat ik pas 22 jaar oud ben. Ik geef advies en zeg tegen mensen dat bepaalde stappen niet aan te raden zijn, maar ze luisteren niet, dus maken ze de fout en verwachten ze vervolgens dat ik het oplos. 

Inmenging van andere afdelingen in ons werk kan een uitdaging vormen. In Zwitserland heb ik mijn opleiding genoten in het hart van de gastvrijheid, waar ik zoveel heb meegemaakt; ik kon overal waar ik kwam iets leren, of het nu een klein restaurant, een restaurant met een Michelinster of een hotel was. Ik realiseerde me dat er in de keuken helemaal geen bemoeienis was, tenzij het echt nodig was. Elke afdeling werkte onafhankelijk en harmonieus samen met de andere afdelingen om de best mogelijke omgeving en ervaring te creëren, zowel voor medewerkers als voor gasten.
Ik zeg niet dat ik op het hoogste niveau in mijn vak presteer; wat ik probeer duidelijk te maken is dat sommige mensen op je neerkijken vanwege beperkingen die lang geleden, in een ander decennium of tijdperk, zijn vastgesteld.

Wat of wie heeft je geïnspireerd om voor een carrière in de culinaire sector te kiezen?

Nou, mijn moeder in ieder geval niet. Ze heeft een hekel aan koken en kan de geur van uien of knoflook absoluut niet verdragen.

In onze Midden-Oosterse cultuur is het gebruikelijk om een huishoudster en een kok te hebben die in huis helpen en dingen voor je doen. Op een dag besloot mijn moeder om af te zien van hun hulp en het huishouden zelf te gaan doen, precies zoals ze dat in de Noord-Afrikaanse cultuur had geleerd. Dat was toen ik ongeveer 14 jaar oud was. De taken werden verdeeld, en zo werd ik de kok van het huis.

Ik heb altijd al een passie voor koken gehad. Vooral omdat ik in Tunesië ben opgegroeid en daar zag hoe mijn grootmoeder voor de hele familie kookte. Het was gewoonweg fascinerend hoe één persoon de hele familie aan één tafel kon samenbrengen om samen te genieten van de leukste bezigheid die er is: ETEN. Het is het enige dat mensen bij elke gelegenheid nooit in de steek laat. Lekker eten zorgt altijd voor een goed humeur.

Je bent de jongste souschef die Saoedi-Arabië ooit heeft gehad. Hoe hebben je opleiding en ervaring bij CAAS je geholpen om dit te bereiken?

Dankzij mijn opleiding en ervaring heb ik kunnen bereiken waar ik nu sta. De aandacht die al onze chef-koks – of beter gezegd: mentoren – aan ons besteedden, heeft echt het verschil gemaakt. Toen ik bij CAAS begon, had ik echt geen idee waar ik mee bezig was; ik wist bijvoorbeeld niet eens het verschil tussen een koksmesen een uitbeenmes; voor mij zagen ze er allemaal hetzelfde uit. 

Daarnaast heeft CAAS enorm veel aandacht besteed aan het ondersteunen van mij bij het voltooien en succesvol afronden van mijn stage… dat stond altijd bovenaan de lijst met belangrijke doelstellingen, niet alleen voor mij, maar voor alle studenten. Dat is echt wat mij heeft gevormd tot de persoon die ik nu ben.